De afgelopen dagen heb ik mijn debuut gemaakt als internationale buschauffeur: via Workbus voor Kassing Tours met een 14 meter lange Van Hool Astromega dubbeldekker met aanhanger naar Zwitserland! Voor het eerst internationaal, voor het eerst met een dubbeldekker, voor het eerst met een aanhanger.

Dat kwam zo. De Bazuin, het harmonieorkest waar Mijn Lief, Iris en ik in meespelen, had een concertreis naar Zwitserland georganiseerd ter gelegenheid van haar 90-jarig bestaan. De reis naar Zwitserland en terug is te lang, qua rijtijd, voor één chauffeur. En de chauffeur die meeging moest ter plaatse ook nog een rustdag houden, vanwege de planning voor de rest van de week (na onze reis moest hij weer meteen vijf dagen naar Parijs). Dus moest Kassing een tweede chauffeur meesturen, of met een aan- en afvoerchauffeur werken. Beide opties zijn relatief kostbaar: je moet de extra uren en de reis heen en terug voor de aan-/afvoerchauffeur betalen, of het verblijf en de uren van de tweede chauffeur ter plaatse. Nog afgezien van de plannings- of capaciteitsproblemen.
Nu speelt de vrouw van de beoogde Kassing-chauffeur óók bij ons mee, en die wist van mijn bestaan als hobby-uitzendbuschauffeur. Toen was de oplossing gauw gevonden: ik ging toch al mee, dus als ik nou als tweede chauffeur kon fungeren had Kassing geen plannings- of capaciteisprobleem, bleven de kosten beperkt, en kon ik met een geroutineerde touringcarchauffeur mee om de kunst af te kijken! Een win-win-win situatie!
Eerst nog even met de baas een proefrit gemaakt op de dubbeldekker (hij wilde toch wel even zien wat voor vlees hij in de kuip kreeg met mij), maar dat ging allemaal lekker: die wagen had een fantastische automatische versnellingsbak, meesturende achteras, achteruitrijcamera: dat rijdt makkelijker dan mijn eigen auto!

En toen op pad. Een paar heerlijke, gezellige dagen gehad. Henk, de vaste Kassing-chauffeur bleek een enorm toffe peer, en ik heb de nodige uren kunnen sturen en nog het nodige geleerd over tolpoorten, douane, Zwitserse autobahnvignetten voor bussen, het werken met twee digipassen en het navigeren door Zürich. Nu kan ik zeggen dat ik óók dubbeldekker-ervaring heb!

Mijn Lief had het in een stukje op haar weblog al aangekondigd: de geboorte van onze babytuba! Het is in mijn ogen de ideale tenortuba.

Ik had al een enkele keer concerten moeten geven waar ik naast bastuba (mijn normale instrument) ook tenortuba moest spelen. Wat ik dan deed was wat de meesten doen: ik leende ergens een euphonium. Ik had voor zulke gelegenheden zelfs een apart mondstuk aangeschaft, het Roger Bobo TT mondstuk: een speciaal voor hem door Yamaha ontwikkeld mondstuk, dat grofweg een F-tuba rand heeft, maar dan uitloopt in een euphoniumstift. Echt een oplossing voor luie tubaspelers, dan is het wisselen niet zo lastig.
Maar een euphonium is natuurlijk geen tuba, hè. Het ding past eigenlijk in geen enkele systematiek: de mensuur is gewoon veel te wijd om een tuba te kunnen zijn. En het ding staat in Bb, terwijl mijn tuba's allebei in C staan, en ik ook eigenlijk altijd klinkend genoteerde partijen voor mijn neus krijg, dus dat is best onhandig.
De ideale tenortuba leek mij altijd een bariton: die heeft de mensuur van een tuba. Diverse instrumentatiehandboeken denken er ook zo over. Alleen staan ook baritons eigenlijk altijd in Bb.

Nu moesten wij door omstandigheden een tijdje kwartetten met ons kwintet: onze trombonist is voor een paar maanden naar Amerika voor zijn studie. En die vierde partijen zijn eigenlijk allemaal voor trombone. Nu kun je die wel op tuba spelen, maar dat klinkt toch niet echt lekker. Het is als met de opening van de Sacre: dat is gewoon een centrale C, niet echt hoog, maar omdat hij door een fagot gespeeld wordt, klínkt het wel 'hoog'. Dat effect heb je ook een beetje als je trombonepartijen op tuba speelt.

Ik heb deze omstandigheid als excuus gebruikt om mijn idee te verwezenlijken. Ik heb Miraphone (de makers van mijn bastuba) gevraagd of zij hun Kaiserbariton (normaal in Bb) in C wilden bouwen, en dat wilden ze wel! Na zes weken was 'ie al klaar, en het is echt een liefie! Het is echt een kloon van mijn bastuba, alleen dan in alle richtingen half zo groot! En weer ouderwetse Miraphone-kwaliteit in de afwerking.

Als er eens iemand op speelt die echt goed euphonium of bariton, of evt. trombone of hoorn kan spelen, kun je horen dat deze toeter echt enorme potentie heeft: fantastisch geluid, hele goede projectie.
Zelf ben ik zo ver nog niet, ik moet nog best wat trainen op het voor mij kleine mondstuk, maar dat komt wel goed! Ik heb er inmiddels al wat mee gerepeteerd met kwintet, en zelfs al mee opgetreden op het lustrumconcert van het Utrechts Blazers Ensemble, en dat ging eigenlijk beter dan verwacht.

Dit is de ideale tenortuba!

Ik ben niet zo'n trouwe stemmer. Ik ga wel altijd stemmen, natuurlijk, maar welke partij mijn stem krijgt wil nog wel eens wisselen, afhankelijk van wat voor verkiezing het is, maar vooral van welke partij ik denk dat mijn stem nodig heeft. Anders dan mijn vader, die altijd meer voor een twee-richtingen stelsel à la Engeland of de VS was, help ik graag aan het in stand houden van een grote pluriformiteit in de kamers en gemeenteraden. Ik geloof dat het voor stabiliteit en anti-extremisme van belang is dat veel verschillende stemmen gehoord worden en blijven worden, en niemand in zijn eentje ooit de absolute meerderheid krijgt, vandaar. Als een bepaalde mij niet onsympathieke stroming in gevaar dreigt te komen, krijgt die vaak mijn stem. Wel zweeft mijn stem al sinds ik mag stemmen rond ter linkerzijde.

Ik was van plan woensdag op de PvdA te gaan stemmen. Maar het kon geen kwaad, dacht ik, nog eens even te checken. Nou, ik ben dan wel wat ouder geworden, maar ik ben nog steeds links.

Eerst maar eens gekeken bij de StemWijzer. Die was duidelijk: PvdA, dan de andere linkse partijen, eigenlijk wel in de volgorde van mijn eigen voorkeur. Ik ben dus links:



Dan de Kieswijzer. Die was eigenlijk minder helder: PvdA, SP en GroenLinks kregen dezelfde score, D'66 iets minder. Tot mijn verbazing waren PVV en TON nog middenmoters, daar. Partijen, en vooral een soort lieden, waar ik echt NOOIT op zou stemmen. Maar ook volgens de Kieswijzer ben ik dus nog steeds links:

Gisteren weer eens een dagje bus gereden, deze keer in opdracht van Connexxion Projexx: pendelen bij het Royal Beach Concert in Scheveningen.

De dag begon wel spannend. We moesten al vroeg met vier chauffeurs gelede bussen ophalen bij de Connexxion-stalling in Hellevoetsluis. Maar het bleek dat het adres dat we hadden gekregen verkeerd was: daar was de stalling al twee jaar weg... Na wat padvinderswerk de nieuwe stalling toch wel gevonden, al was het niet makkelijk: het was gewoon een groot bestraat terrein achter een paar industrieloodsen, vanaf de weg niet te zien, en zonder enige aanduiding met een bordje of zo aan de weg. En eenmaal op die stalling was er niemand die er iets van wist dat wij bussen kwamen ophalen... Er was überhaupt niemand.

Vandaag was ik voor mijn werk op reis met de trein. Voor de terugweg bij AH to go wat te lunchen gekocht, en toen lekker in de trein zitten lunchen, onderwijl een beetje naar buiten kijkend. Het zonnetje scheen.

En toen zag ik ze opeens! Lammetjes! Heel veel lammetjes! Misschien waren ze er al wel langer, maar er is altijd zo'n moment dat je het ineens voor het eerst registreert, en weet: het is lente!

Martin Bril had zijn 'rokjesdag', ik word blij van lammetjes in de wei.