Bart's weblog

Projectorkest XXe eeuw

Sun, 23 Jan 2011 18:08:18 +0100

Ik doe weer eens mee aan een projectorkest:

Gekregen en geleend

Mon, 10 Jan 2011 17:56:00 +0100

Campervakantie

Wed, 1 Sep 2010 17:32:00 +0200

Deze zomer zijn we voor het eerst met een camper op vakantie geweest. Met zijn viertjes (de oudste kinderen hadden allemaal andere bezigheden), in een enorme zespersoons camper die we gehuurd hadden bij 'Camperfun' naar Noorwegen. Een dag of 3 door Duitsland en Denemarken naar de kop van Jutland, daar de boot, een goede twee weken rondgetrokken door Noorwegen, grofweg rondom de Hardanger Vidda, en dan weer met de boot terug en in een dag of vier weer door Denemarken en Duitsland naar huis.

Het filmpje hierboven geeft een indruk van hoe het is onderweg (hier ergens op de heenweg, door Denemarken). Een foto-impressie van onze reis is op Picasa te vinden.

Noorwegen is een echt camperland, er zijn veel voorzieningen, en je ziet ook heel veel campers. Dat was ook wel een schok. Wij gingen toch weg met het vage idee van 'on the road', 'rough', een beetje boh�mien-achtig onaangepast en zonderling onderweg te zullen zijn, als een soort van verlate hippies. Nou, vergeet het. Campers zijn ontzettend 'mainstream' in Noorwegen. Elke tweede auto die je ziet is een camper, twee van de drie zijn Nederlanders. En die brengen hun rijgedrag gewoon mee: die keer dat mijn spiegel eraf gereden werd was het dus door een Nederlandse camper...

Onze camper was eigenlijk te groot voor Noorwegen. Ik ben als hobby-buschauffeur natuurlijk wel wat gewend, en op de belangrijkste wegen is alles prima te doen, maar juist op de leukere, kleinere wegen is het soms wel sporten. Bijvoorbeeld bij het pontje over het Nissermeer, nadat we bij Hong op bezoek waren geweest. De vraag is dan: krijgen we onze auto zonder problemen over de 'knik' - erop is dan makkelijker dan eraf - , en houdt dat pontje ons wel!

Nou ja, het pontje heeft ons gehouden, h��l voorzichtig allemaal, maar bij de 'knik' eraf schuurde onze achterbumper wel heftig over het dek van het pontje! Gelukkig geen zichtbare beschadigingen.

De auto van Camperfun is ons overigens niet zo goed bevallen. Er was al vrij veel aan kapot toen we hem ophaalden (eigenlijk konden we de douche niet gebruiken), en onderweg hebben we ook nogal de nodige pech gehad.
Op de heenweg in Duitsland, even boven Hamburg, knalde de 5e versnelling eruit: volledig onbruikbaar. Gelukkig is op het type Fiat dat de basis vormde voor onze camper een 4-bak de standaard, en is de 5e versnelling 'eraan gehangen', zodat inderdaad all��n de 5e het niet meer deed, maar 1 t/m 4 nog wel. We konden dus nog wel rijden, maar de snelweg (zeker die in Duitsland) niet meer op. Camperfun wilde ons eigenlijk naar een zusterbedrijf in Zuid-Denemarken sturen, maar dan zouden we de boot nooit meer halen. In overleg is er toen gezocht naar een dealer in de buurt van Kristiansand in Noorwegen waar we na onze oversteek langs konden, en zouden we door Denemarken dan maar secundaire wegen nemen.
Eigenlijk geen slechte oplossing, ik heb de TomTom (speciaal voor de reis aangeschaft, omdat de ANWB er alle campings en camperplaatsen op kan laden) toen wel enorm leren waarderen. Je programmeert gewoon Hirtshals (de pont naar Noorwegen) in, en geeft aan dat je de autosnelweg wilt mijden. Dan krijg je een hele leuke route over allerlei secundaire wegen. Dat is toch eigenlijk waar campers voor bedoeld zijn.
In Noorwegen bleek dat reperatie ongeveer onze hele vakantie zou duren. Na veel heen-en-weer gebel hebben we toen maar besloten de reparatie te laten. In Noorwegen zelf heb je de 5e versnelling eigenlijk toch al nooit nodig, en terug vanuit Hirtshals zouden we dan maar weer secundair gaan rijden.
Dat bracht ons ook al weer in allerlei onvermoede plaatsjes. Maar ook op soms slecht wegdek, zeker tussen de Elbe en Groningen. Ik weet niet of dat een rol gespeeld heeft, maar tussen de grens en Groningen scheurde toen ook nog eens het loopvlak van ��n van de achterbanden eraf. In de Picasa-fotoserie is te zien hoe we door een ANWB-monteur geholpen worden bij het verwisselen van het achterwiel. De reserveband was ook al niet helemaal kosjer: veel haarscheurtjes in de zijvlakken.
Daar huren doen we dus maar niet meer. Als we nog weer eens op camperreis gaan, later, als we groot zijn, nemen we gewoon een klassiek volkswagenbusje!

Busklus Zwitserland

Wed, 7 Jul 2010 15:14:00 +0200

De afgelopen dagen heb ik mijn debuut gemaakt als internationale buschauffeur: via Workbus voor Kassing Tours met een 14 meter lange Van Hool Astromega dubbeldekker met aanhanger naar Zwitserland! Voor het eerst internationaal, voor het eerst met een dubbeldekker, voor het eerst met een aanhanger.

Dat kwam zo. De Bazuin, het harmonieorkest waar Mijn Lief, Iris en ik in meespelen, had een concertreis naar Zwitserland georganiseerd ter gelegenheid van haar 90-jarig bestaan. De reis naar Zwitserland en terug is te lang, qua rijtijd, voor ��n chauffeur. En de chauffeur die meeging moest ter plaatse ook nog een rustdag houden, vanwege de planning voor de rest van de week (na onze reis moest hij weer meteen vijf dagen naar Parijs). Dus moest Kassing een tweede chauffeur meesturen, of met een aan- en afvoerchauffeur werken. Beide opties zijn relatief kostbaar: je moet de extra uren en de reis heen en terug voor de aan-/afvoerchauffeur betalen, of het verblijf en de uren van de tweede chauffeur ter plaatse. Nog afgezien van de plannings- of capaciteitsproblemen.
Nu speelt de vrouw van de beoogde Kassing-chauffeur ��k bij ons mee, en die wist van mijn bestaan als hobby-uitzendbuschauffeur. Toen was de oplossing gauw gevonden: ik ging toch al mee, dus als ik nou als tweede chauffeur kon fungeren had Kassing geen plannings- of capaciteisprobleem, bleven de kosten beperkt, en kon ik met een geroutineerde touringcarchauffeur mee om de kunst af te kijken! Een win-win-win situatie!
Eerst nog even met de baas een proefrit gemaakt op de dubbeldekker (hij wilde toch wel even zien wat voor vlees hij in de kuip kreeg met mij), maar dat ging allemaal lekker: die wagen had een fantastische automatische versnellingsbak, meesturende achteras, achteruitrijcamera: dat rijdt makkelijker dan mijn eigen auto!

En toen op pad. Een paar heerlijke, gezellige dagen gehad. Henk, de vaste Kassing-chauffeur bleek een enorm toffe peer, en ik heb de nodige uren kunnen sturen en nog het nodige geleerd over tolpoorten, douane, Zwitserse autobahnvignetten voor bussen, het werken met twee digipassen en het navigeren door Z�rich. Nu kan ik zeggen dat ik ��k dubbeldekker-ervaring heb!

Ideale tenortuba

Thu, 1 Jul 2010 21:36:00 +0200

Mijn Lief had het in een stukje op haar weblog al aangekondigd: de geboorte van onze babytuba! Het is in mijn ogen de ideale tenortuba.

Ik had al een enkele keer concerten moeten geven waar ik naast bastuba (mijn normale instrument) ook tenortuba moest spelen. Wat ik dan deed was wat de meesten doen: ik leende ergens een euphonium. Ik had voor zulke gelegenheden zelfs een apart mondstuk aangeschaft, het Roger Bobo TT mondstuk: een speciaal voor hem door Yamaha ontwikkeld mondstuk, dat grofweg een F-tuba rand heeft, maar dan uitloopt in een euphoniumstift. Echt een oplossing voor luie tubaspelers, dan is het wisselen niet zo lastig.
Maar een euphonium is natuurlijk geen tuba, h�. Het ding past eigenlijk in geen enkele systematiek: de mensuur is gewoon veel te wijd om een tuba te kunnen zijn. En het ding staat in Bb, terwijl mijn tuba's allebei in C staan, en ik ook eigenlijk altijd klinkend genoteerde partijen voor mijn neus krijg, dus dat is best onhandig.
De ideale tenortuba leek mij altijd een bariton: die heeft de mensuur van een tuba. Diverse instrumentatiehandboeken denken er ook zo over. Alleen staan ook baritons eigenlijk altijd in Bb.

Nu moesten wij door omstandigheden een tijdje kwartetten met ons kwintet: onze trombonist is voor een paar maanden naar Amerika voor zijn studie. En die vierde partijen zijn eigenlijk allemaal voor trombone. Nu kun je die wel op tuba spelen, maar dat klinkt toch niet echt lekker. Het is als met de opening van de Sacre: dat is gewoon een centrale C, niet echt hoog, maar omdat hij door een fagot gespeeld wordt, kl�nkt het wel 'hoog'. Dat effect heb je ook een beetje als je trombonepartijen op tuba speelt.

Ik heb deze omstandigheid als excuus gebruikt om mijn idee te verwezenlijken. Ik heb Miraphone (de makers van mijn bastuba) gevraagd of zij hun Kaiserbariton (normaal in Bb) in C wilden bouwen, en dat wilden ze wel! Na zes weken was 'ie al klaar, en het is echt een liefie! Het is echt een kloon van mijn bastuba, alleen dan in alle richtingen half zo groot! En weer ouderwetse Miraphone-kwaliteit in de afwerking.

Als er eens iemand op speelt die echt goed euphonium of bariton, of evt. trombone of hoorn kan spelen, kun je horen dat deze toeter echt enorme potentie heeft: fantastisch geluid, hele goede projectie.
Zelf ben ik zo ver nog niet, ik moet nog best wat trainen op het voor mij kleine mondstuk, maar dat komt wel goed! Ik heb er inmiddels al wat mee gerepeteerd met kwintet, en zelfs al mee opgetreden op het lustrumconcert van het Utrechts Blazers Ensemble, en dat ging eigenlijk beter dan verwacht.

Dit is de ideale tenortuba!

Ik ben links

Mon, 7 Jun 2010 14:25:45 +0200

Ik ben niet zo'n trouwe stemmer. Ik ga wel altijd stemmen, natuurlijk, maar welke partij mijn stem krijgt wil nog wel eens wisselen, afhankelijk van wat voor verkiezing het is, maar vooral van welke partij ik denk dat mijn stem nodig heeft. Anders dan mijn vader, die altijd meer voor een twee-richtingen stelsel � la Engeland of de VS was, help ik graag aan het in stand houden van een grote pluriformiteit in de kamers en gemeenteraden. Ik geloof dat het voor stabiliteit en anti-extremisme van belang is dat veel verschillende stemmen gehoord worden en blijven worden, en niemand in zijn eentje ooit de absolute meerderheid krijgt, vandaar. Als een bepaalde mij niet onsympathieke stroming in gevaar dreigt te komen, krijgt die vaak mijn stem. Wel zweeft mijn stem al sinds ik mag stemmen rond ter linkerzijde.

Ik was van plan woensdag op de PvdA te gaan stemmen. Maar het kon geen kwaad, dacht ik, nog eens even te checken. Nou, ik ben dan wel wat ouder geworden, maar ik ben nog steeds links.

Eerst maar eens gekeken bij de StemWijzer. Die was duidelijk: PvdA, dan de andere linkse partijen, eigenlijk wel in de volgorde van mijn eigen voorkeur. Ik ben dus links:

Dan de Kieswijzer. Die was eigenlijk minder helder: PvdA, SP en GroenLinks kregen dezelfde score, D'66 iets minder. Tot mijn verbazing waren PVV en TON nog middenmoters, daar. Partijen, en vooral een soort lieden, waar ik echt NOOIT op zou stemmen. Maar ook volgens de Kieswijzer ben ik dus nog steeds links:

Dan het Kieskompas, met zijn iets subtielere antwoordmogelijkheden. Ook helder, ik lig het dichtst bij de PvdA, en ben duidelijk links/progressief:

Al deze wijzers werken door het presenteren van stellingen, waar je dan je oordeel over kunt geven, of op een binaire, of op een vijfpuntsschaal. Er zijn nog andere wijzers, die anders werken.

Ook wel aardig om te proberen leek me de Stemmentracker. Daar word je gevraagd 'mee te stemmen' 'met de laatste 30 kamerstemmingen, en dan wordt gekeken met welke partij jouw stemgedrag het meest overeenkomt. Er komt geen ranglijstje uit, gewoon ��n partij. In mijn geval GroenLinks. Geen PvdA, dus, maar: nog steeds links!

Dan is er nog de Kandidaatwijzer. Als je dan weet welke partij je voorkeur heeft, zou deze wijzer je helpen een evt. voorkeurskandidaat te bepalen. Nou, daar kon ik geen soep van maken. Allemaal mensen die ik niet ken. Maar: wel allemaal van linkse partijen:

Er is veel over de validiteit van deze 'wijzers' te doen. Maar het beeld uit allemaal is voor mij toch vrij consistent. Het wordt dus toch gewoon een stem op Job, woensdag!

Busklus Scheveningen

Sun, 6 Jun 2010 10:51:00 +0200

een item van Omroep West

Gisteren weer eens een dagje bus gereden, deze keer in opdracht van Connexxion Projexx: pendelen bij het Royal Beach Concert in Scheveningen.

De dag begon wel spannend. We moesten al vroeg met vier chauffeurs gelede bussen ophalen bij de Connexxion-stalling in Hellevoetsluis. Maar het bleek dat het adres dat we hadden gekregen verkeerd was: daar was de stalling al twee jaar weg... Na wat padvinderswerk de nieuwe stalling toch wel gevonden, al was het niet makkelijk: het was gewoon een groot bestraat terrein achter een paar industrieloodsen, vanaf de weg niet te zien, en zonder enige aanduiding met een bordje of zo aan de weg. En eenmaal op die stalling was er niemand die er iets van wist dat wij bussen kwamen ophalen... Er was �berhaupt niemand.
Na een tijdje kwam er gelukkig een vaste Connexxion-chauffeur die aan zijn dienst moest beginnen, en hij heeft wat rondgebeld naar de dienstleiding, en na een tijdje werd duidelijk welke wagens we mochten meenemen.
Toen meteen de volgende uitdaging: er waren daar op de vestiging geen tachograafschijven voor ons. En de tachografen waren op slot, en er zat geen sleuteltje op. Zo kun je dus niet rijden. Na nog wat rondbellen kwam ook daar een oplossing voor. Er waren nog wat collega's op de stalling bij Spijkenisse die daar gelede-busles kregen voor de inzet van vandaag, en daar was ook een dienstleider met schijven en een sleuteltje. We konden er over de busbaan naartoe, en zouden dan daar schijven krijgen.
Volgens mij mag dat zo ook niet, maar we zijn, na nog met zijn drie�n een tijdje vergeefs op de vierde collega te hebben staan wachten, toch maar naar Spijkenisse vertrokken.

Vanaf daar liep alles eigenlijk wel lekker. We zijn in een grote colonne van 10 gelede bussen naar het ADO-stadion gereden. Daar was een soort P+R faciliteit voor concertbezoekers (er werden er 35.000 verwacht, ik geloof dat het er zo'n 50.000 geworden zijn) die daar dan hun auto konden parkeren en dan met bussen naar de haven van Scheveningen (en 's avonds weer terug) gependeld werden. Het was prima weer, het was een makkelijk rijdbare route, en de bezoekers hadden er zin in, dus de sfeer was perfect.

hier staan we aan de haven om mensen in te laten stappen - de tweede bus is de mijne: ik was nog even niet aan de beurt en had dus tijd om deze foto te maken

Ik had twee diensten die dag, een vroege en een late, met een paar uur ertussen in. Dus dit was een ideale gelegenheid om een al veel te lang uitgesteld bezoek aan Hong te brengen, tussendoor, bij hem thuis. Ik heb de bus op de Scheveningse haven geparkeerd (van daar moest ik weer beginnen, 's avonds) en ben rustig naar zijn huis in het Statenkwartier gekuierd. Niet ver, met Google-mapsnavigatie op de mobiele telefoon!

weer eens een ander uitzicht vanaf de bestuurdersplek dan een bushokje!

Lammetjes!

Wed, 31 Mar 2010 21:56:00 +0200

Vandaag was ik voor mijn werk op reis met de trein. Voor de terugweg bij AH to go wat te lunchen gekocht, en toen lekker in de trein zitten lunchen, onderwijl een beetje naar buiten kijkend. Het zonnetje scheen.

En toen zag ik ze opeens! Lammetjes! Heel veel lammetjes! Misschien waren ze er al wel langer, maar er is altijd zo'n moment dat je het ineens voor het eerst registreert, en weet: het is lente!

Martin Bril had zijn 'rokjesdag', ik word blij van lammetjes in de wei.

Boudewijn de Groot

Sat, 20 Mar 2010 11:15:00 +0100

Ik had hem al eens op HollandDoc gezien, maar vond hem onlangs terug, een fantastische Profiel documentaire over Boudewijn de Groot.

(Hieronder is de uitzending als WMP/ActiveX embedded object te zien. Het kan soms even duren voor het beeld geladen is - geduld!)

Wat is het toch een geweldige ontwikkeling, themakanalen op internet! Nooit meer treurbuis met commercie en hersenloos gebabbel dwars door je uitzendingen heen!

Busklus Den Haag

Mon, 8 Mar 2010 22:41:00 +0100

Gisteren weer eens een busklus gereden, een treinstremming tussen Den Haag en Rotterdam. Ik moest 'sneldienst' rijden tussen Den Haag Centraal en Delft Centraal.

Ik reed via Workbus voor Pasteur, in een oude Den Oudsten/DAF OV-bus, die ooit voor Midned had gereden.

Hier sta ik even rust op het busplatform van Den Haag CS.

Je leert elke keer weer iets. Ik heb al wel vaker op OV-bussen gereden, en meestal hebben die geen contacslot. Er is een hoofdschakelaar, die zet je aan, en dan een startknop om de motor te starten. Versnellingsknop voor 'drive' indrukken, en rijden maar! Maar deze kreeg ik dus niet aan de praat... De startknop kon ik wel vinden, maar het indrukken van de hoofdschakelaar deed niks! Samen met twee andere chauffeurs van Pasteur er uiteindelijk wel uitgekomen: deze bus had een soort van 'gescheiden' hoofdschakelaarknop: de eigenlijke hoofdschakelaarknop zat boven je hoofd, niet op het dashboard, en de knop op het dashboard die ik eerst voor hoofdschakelaar had aangezien was eerder een soort 'contact'-knop. Je moest ze beiden inschakelen v��rdat je verder wat kon doen. Nou, dat weten we voortaan ook weer, dat dat ��k kan voorkomen!

Er was eigenlijk niets bijzonders die dag. Het was heerlijk zonnig, droog weer, niet te druk op de weg en niet te druk op de stations, en de dienstregeling zat goed in elkaar. Dit was eigenlijk voor het eerst dat ik een dergelijke dienst helemaal volgens dienstregeling heb kunnen rijden. Meestal ontstaat er bij dergelijke evenementen al snel een zodanige chaos dat je maar gewoon gaat rijden als je vol zit, en aan de andere kant meteen draait, maar deze dag viel dat allemaal mee.

Er waren wel een paar leuke kleine voorvalletjes. Op een gegeven moment sta ik op Delft te wachten tot het tijd is om te vertrekken, wordt er ineens enthousiast op mijn zijraampje geklopt. Wat blijkt: een busfanaat, een 'spotter' met een groot fototoestel op zijn buik, helemaal enthousiast! "Ja, deze heb ik nog nooit kunnen fotograferen, maar nu heb ik hem! Ik wist wel dat 'ie bij Pasteur stond, maar ja, hij komt bijna nooit buiten, h�, maar nu heb ik hem!". De rest van de ochtend heeft 'ie elke keer als ik op Delft kwam speciaal voor mij het in- en uitstappen van de passagiers begeleid. "Ja, komt u maar hoor, ik heb gevraagd of 'ie nog even wacht", "beetje doorlopen, mevrouw, de chauffeur wil weg!", "Effe wachten, chauffeur, d'r komt daar in de verte nog iemand aan".

Later op de dag, in Den Haag, bij de halte, stapt er een mevrouw in. "Ik ga niet mee, hoor, maar ik wou graag even kijken hoe alles er van binnen uitziet". ???. Blijkt dat zij de week erna in Rotterdam met een buschauffeursopleiding gaat beginnen, en dat daar volgens haar op dit type oude bussen les gegeven wordt. Dus ze wilde alles weten, van elk knopje wat het deed, hoe de bus schakelde, hoe die stuurde, enz.

Ook leuk om te merken was dat in Delft elke rit wel een paar studenten hun meisje naar de trein (mijn bus, dus) kwamen brengen. Steeds op de zelfde manier, heel lief, samen lopend, hij een fiets aan de hand met een koffertje op de bagagedrager of aan of op het stuur, zij ernaast, en dan zij de bus in, en hij haar koffertje tillen, en vaker naarmate de ochtend vorderde. Later werd mij uit opgevangen gesprekken duidelijk dat er de avond tevoren een groot gala was geweest. En Delft is volgens mij zo'n beetje de enige universiteit nog met meer mannelijke dan vrouwelijke studenten, dus de galadames moesten van buiten worden aangevoerd, en nu dus met de OV-weekendkaart weer terug naar huis.